X
تبلیغات
زولا























دنیای من

روزگار من


نه دل دروازه باغ بهشت است

نه کس اید، کسی بر گردد و بار دگر هم

نه دل باغ پر از گل باشدش، آری نباشد.

که عاشق گل بچیند، ببوید، دور ریزد

سراغ غنچه دیگر دراید، ببوید، دور ریزد.

 نباشد باغ سرسبزی که حوریان پرواز گیرند، دمادم آدمیان جان بگیرند.

مگر آب  گل آلود و سیاهی، که ماهیگیر از آن مردار گیرد.

نوشته شده در جمعه 29 تیر‌ماه سال 1397ساعت 07:28 توسط SHiMA Bah نظرات (0)


Design By : Pichak