تجربه های عجیب رو نمیدونم چگونه هضم کنم و بگذارم از ذهنم بگذرند. در میان آنها ، داشتن همراه و شریک مهربان زندگیم، مرا در سیل حوادث آرامتر نگه میدارد.
مهر ماه با کار در دفتر جوان، حس معذب بودن، نگرانی، عدم امنیت، استرس بی پولی و خشم را تجربه کردم. روز آخر هم که با دعوای شدید به پایان رسید.
تجربه های مفیدی بودن اما صیقل محکمی بر روحم کشیدند. از منصور که همه چیزش جز خشم بی نهایتش از خانم جوان بود تا کوروش جوان که جویای کاری با درآمد بالا برای زندگی بود. خانم جوان هم که اصل و نسبی معتبر داشت و میان مردانی همکاری و رفاقت می کرد که افتخارشان به تعداد دخترانی بود که با آنها سکس کردند،
هنوز ضربه ای که به سر منصور بی همه چیز و حیوان صفت زدم را در خاطر دارم و فحش هایی که به او نثار کردم و جواب آنها کلمه فلج بود. انتظار نداشتم ولی مرا از تک و تا ننداخت.
داشتن کمی ناتوانی جسمی هیچ وقت مانع من برای تلاش نشده و خوشحالم که هیچ چیزم عاریه ای نیس.
خوشحالم که تمام فکر و ذهنم تلاش برای آرامش و رفاه کودکان توان خواه بوده تا استعداد خود را بیابند و رشد کنند.
امروز یاد آقای دوستی افتادم. نمیدونم الان کجاست و درس و دکتری رو کی تمام میکند. از طرفی ، حضور همراه م در زندگی، مرا از پایان علاقه ای یک طرفه که به دوستی داشتم، خوشحال میکند.
گاهی فکر میکنم آنچه هفت سال تجربه کردم، حماقت محض بود. اما وجود هر کدام ازتجارب و درسهای آنها مرا برای زندگی بهتر آماده میکند. حتی در این زمان که در شرکت ظریف رسام پارسیان مشغول به کار هستم