خلق صحنه هایی که با تمام وجود مخاطب حرف میزنه، به راحتی انجام نمیشه. تو شعر این رو تجربه کردم.. شعرهایی که با عمق جانم نوشتم، دیگران از خواندنشون بیشتر به وجد اومدن. اما وقتی هنرمندان بزرگ مفاهیم ویژهای رو به تصویر یا کاغذ میارن، چه اثری درمیاد ازش.
یادمه وقتی سریال خاتون رو میدیدم، رو این سکانس قفل شده بودم. میدونستم این درد سهمگین، فرار و ترس، عشق یکطرفه و نوزادی که به دنیا میاومد، همه عمق زیادی دارن. وقتی کلیپ زیر رو دیدم مطمئن شدم